Taalmaatje Eva Vree brengt haar liefde voor taal, verhalen en mensen samen
Als Eva over taal praat, gebeurt er iets. De lach die bijna altijd al op haar gezicht aanwezig is, wordt nog breder en haar ogen beginnen te twinkelen van plezier. ‘Ik ben echt een talenmens’, zo begint ze haar verhaal over haar vrijwilligerswerk bij Taalhuis Venlo.
“Taal is echt mijn ding. Dat is eigenlijk altijd zo geweest. Ik vind het heerlijk om verhalen op te halen en met taal bezig te zijn.”
Dat ze nu als taalmaatje aan de slag kan bij Taalhuis Venlo past dan ook perfect bij haar. ‘Als kind schreef ik verhalen in mijn dagboek en las ik veel. Later werd dat een studie Franse taal en cultuur en daarna werk als tekstschrijver en communicatiespecialist. Ik heb de afgelopen jaren vooral teksten geschreven voor websites van commerciële bedrijven. Altijd met veel plezier, maar de laatste tijd merkte ik dat ik met taal niet alleen wil informeren en overtuigen. Ik wil er ook iets mee betekenen.’
Met haar verhuizing vanuit de Randstad terug naar haar geboortestad Venlo kreeg die wens onverwacht snel richting. ‘Ik dacht al langer na over vrijwilligerswerk. En toen ik die abri met een oproep voor taalvrijwilligers vlak bij mijn huis zag wist ik: nu is het moment! Al mijn interesses komen erin samen.
“De laatste tijd merkte ik dat ik met taal niet alleen wil informeren en overtuigen. Ik wil er ook iets mee betekenen.”
Eva nam contact op met Taalhuis Venlo. Na een kennismakingsgesprek kreeg ze de uitnodiging om eens mee te kijken bij het wekelijkse Taalcafé op maandagavond. ‘Dat Taalcafé is in de Stadsbibliotheek. Hier komen vooral mensen die overdag werken en hier ’s avonds met elkaar Nederlands oefenen. De groep is heel verschillend en wisselt ook van samenstelling. Sommigen wonen al langer in Venlo, anderen nog maar kort. Ze komen uit Polen, Syrië, Bulgarije en uit veel andere landen. De een spreekt al best goed Nederlands, terwijl de ander nog moet zoeken naar woorden.’
Voor Eva zijn die verschillende achtergronden en niveaus juist wat het Taalcafé zo bijzonder maakt. Het beviel haar zo goed dat ze nu iedere maandagavond aansluit en samen met twee andere vrijwilligers het Taalcafé draait. ‘We zien de deelnemers stappen zetten en elkaar helpen. Dan zoekt iemand naar een Nederlands woord en springt een ander bij. Iemand uit het ene land helpt iemand uit een ander land. Of een deelnemer is eerst heel verlegen en durft niets te zeggen, maar vertelt een paar weken later zelf iets aan de groep Dan denk ik: wow, dit is echt bijzonder!’
Eva’s ogen twinkelen weer. Het is duidelijk dat ze hiervan geniet. ‘Ik praat graag en gemakkelijk, maar als tekstschrijver moet je ook goed luisteren naar wat mensen eigenlijk willen zeggen. Hier is luisteren ook belangrijk, maar weer op een andere manier.
“Ik wil hen vooral de ruimte en de rust geven zodat ze zelf de woorden kunnen vinden, ook als die woorden of zinnen nog niet perfect zijn.”
Binnenkort start Eva met haar eerste taalvrager, een jonge vrouw uit Slowakije en moeder van een jong kindje. Ze hebben al met elkaar kennisgemaakt en het klikt. ‘Ze wil graag beter Nederlands leren, ook voor de wereld van haar kind. Voor school, voor contact met anderen en voor gewone situaties in het dagelijks leven. Ik verheug me erop en ben heel benieuwd wat er gaat ontstaan. We hebben via het Taalhuis oefenmateriaal, maar niet alles hoeft uit een boekje te komen. Je kunt ook een gesprek hebben over vakantie bijvoorbeeld, of een telefoontje naar school of de huisarts oefenen. Ik wil vooral kijken wat zij graag wil leren.’
Alle taalvrijwilligers krijgen via Taalhuis Venlo een training voordat ze als taalmaatje aan de slag gaan. In die training leren de vrijwilligers ook dat ze niet alles hoeven op te lossen. ‘Soms help je iemand door samen te oefenen. Soms help je vooral door te laten zien waar iemand terechtkan. Dat past ook bij de bibliotheek. Die is echt niet meer alleen voor boeken. Er gebeurt zoveel meer.’
Eva weet hoe het voelt om een andere taal te leren. Ze heeft een talenknobbel en voor haar is het leren van een nieuwe taal vooral leuk. Maar ze beseft goed dat dit voor veel mensen anders is. ‘Niet iedereen leert Nederlands uit vrije keuze. Sommige mensen zijn naar Nederland gekomen voor werk. Anderen moesten hun land verlaten. Dat zijn heftige verhalen’. Het maakt dit werk voor Eva extra waardevol.
“Ik voel me soms bijna vereerd dat ik mensen hierbij mag helpen. Een nieuwe taal leren betekent dat je de woorden krijgt om van dat nieuwe land ook jouw plek te maken.”
‘Het vrijwilligerswerk geeft mij energie. Een ander soort energie dan ik ken uit mijn andere werk. Ik zie direct wat taal kan doen. Durven praten, een vraag stellen, een verhaal delen. En het hoeft niet perfect te zijn. Je mag proberen, je mag foutjes maken en je mag opnieuw beginnen. Maar je krijgt met het leren van die nieuwe taal wel steeds meer het gevoel dat je mee kunt doen.’ Ze is even stil en zegt dan: ‘Ik voel me soms bijna vereerd dat ik mensen hierbij mag helpen. Een nieuwe taal leren betekent dat je de woorden krijgt om van dat nieuwe land ook jouw plek te maken. In zo’n Taalcafé gebeurt dan iets dat groter is dan taal alleen.’
Voor Eva komt er veel samen in haar vrijwilligerswerk als taalmaatje. Haar liefde voor taal, haar nieuwsgierigheid naar mensen, haar belangstelling voor andere culturen en haar wens om van betekenis te zijn. ‘Het gaat om ertoe doen’, besluit Eva haar verhaal. ‘Om mensen te helpen en mensen blij te maken. Voor mij werkt dat twee kanten op.’
Eva Vree (1983)
Venlo
Franse taal en cultuur (Nijmegen, Utrecht)
Tekstschrijver en communicatiespecialist
Taalvrijwilliger sinds voorjaar 2026
Fotografie: Paul Rous
Op de foto's zie je Eva met taalvrijwilliger Ivy
Eva vertelde haar verhaal in juli 2026